Preekschets Eerste Kerstdag Wijk bij Duurstede

Op Eerste Kerstdag preekte ik in Wijk bij Duurstede over Hebreeën 1, met als thema: Jij wil eerlijkheid en haat het kwaad. In Hebreeën gezegd over Jezus Christus, en ook als aansporing voor 2017 in navolging van Christus. Juist in 2016 waarin we geen vredige kerst vieren, en in 2017 dat hoogstwaarschijnlijk niet eerlijk is en vol politieke figuren die het kwaad liefhebben, een hoognodige aansporing.

Lees de preekschets hier (let op: preek grotendeels uit het hoofd uitgesproken en wijkt dus af van preekschets).

Preekbeurten

De komende tijd hoop ik vaker door het hele land heen te preken:

25 december, Wijk bij Duurstede

29 januari, Utrecht West

19 maart, GGZ Oegstgeest

26 maart, GGZ Oegstgeest

23 april, Oosterhout

Voor de overige zondagen ben ik dus nog beschikbaar. Ik ben beschikbaar voor PKN gemeentes, evangelische gemeentes en oecumenische instellingen. Ik heb geen preekconsent van de PKN.

 

VUUR

Voor het blad VUUR ben ik gevraagd om per nummer een interview te doen met een bekende/interessante Soestenaar. VUUR is het kerkblad van de PKN Soest nieuwe stijl: geen (overbodige) mededelingen die ook via andere kanalen te vinden zijn, maar inspirerende verhalen van en voor Soestenaren. Ik werk hier uiteraard graag aan mee!

Mijn eerste interview gaat over kaarsenmakerij de Punt, waar mensen met een verstandelijke beperking ambachtelijk kaarsen maken. Lees het hele artikel (plus blad) hier.

Promotie! – pers

Reformatorisch Dagblad

Interview met Klaas van der Zwaagover mijn proefschrift, 30 november 2016.

Artikel met reacties van diverse missiologen, 1 december 2016.

Nederlands Dagblad

Interview met Remco van Mulligen over mijn proefschrift, 30 november 2016

Christelijk Weekblad

Interview met Ineke Evink over mijn proefschrift, 9 december 2016

Nieuw Wij

“Zuiver de missietheologie van koloniale erfenis”

 

Vulnerability in the Postcolonial Condition

In september presenteerde ik mijn onderzoek over kwetsbaarheid op de Anthropos conferentie: Relationality, Vulnerability and Love. Een Call for Papers voor een conference volume komt er niet direct aan. En in het kader van zo veel mogelijk open access is de tekst nu hier te lezen.

EDIT: vanochtend las ik het commentaar van Gerry Snyman, professor aan UNISA en goed ingevoerd op het gebied van kwetsbaarheid en postkoloniale theorie. Hij schreef: “I enjoyed the paper and find it an excellent example of an illustration of a hermeneutic of vulnerability.” Lees het hele commentaar, inclusief uitdagende vragen, hier.

 

Evangelische Beweging

Op dit moment ben ik bezig met het schrijven van een hoofdstuk over de evangelische beweging. Ik neem het hoofdstuk over de organisaties voor mijn rekening. Een voorrecht om de oral history op te mogen tekenen van deze nog vrij jonge beweging. Naar mijns inziens tijdig om nu de verhalen op te tekenen voordat deze niet meer te achterhalen zijn.

Een aantal opvallende zaken:

  • de organisaties in de Evangelische beweging zijn taaier dan je zou denken voor een beweging. De jaren ’50 en ’60 waren een scharnierperiode. Organisaties opgericht in die tijd, zoals Open Doors, Jeugd met een Opdracht, Youth for Christ, Operatie Mobilisatie, bestaan nog. Ze hebben zich telkens opnieuw weten uit te vinden in een veranderende tijd. Continuïteit in discontinuïteit, en een indrukwekkende prestatie.
  • Hoewel het niets nieuws is als ik zeg dat de evangelische beweging het van festivals en weekenden moet hebben (Opwekking!) viel me wel op wat voor een belangrijke rol dit soort weekenden en bijeenkomsten al in de begintijd gespeeld hebben. Bij mijn weten is er niet of nauwelijks een equivalent voor deze nadruk op weekenden en bijeenkomsten in de Protestantse hoek. Het nu populaire New Wine is uiteraard veel later opgekomen en kent een belangrijke invloed van Pinkster/evangelisch denken.
  • Belang van toerusting door middel van tijdschriften. De Oogst (Tot Heil des Volks) en Het Zoeklicht (opgericht: 1919!) bestaan nog steeds en dateren van (ruim) vóór de oorlog. Ook de evangelische boekhandels hebben een belangrijke rol gespeeld in het verspreiden van materiaal.
  • Opvallend is ook het ‘gebrek’ aan nieuwe organisaties, met name daar waar het gaat over kerkplanting. Waar de PKN hier al langer fors op inzet, lijkt deze beweging relatief laat op gang gekomen te zijn in evangelisch Nederland. Urban Expressions (wortels in baptistengemeentes) timmert wel aardig aan de weg maar richt zich met name op de prachtwijken. De kracht van gemeentestichting / pionieren vanuit de PKN is juist dat er ingezet wordt op een diversiteit aan achtergronden en locaties. Een overkoepelende en initiërende organisatie zou mooi zijn!

Het boek verschijnt medio 2017.

EDIT: Karin Timmerman mailde mij met de aanvulling dat ook ARC Nederland een overkoepelende organisatie is die zich richt op gemeentestichting. Deze organisatie heeft inmiddels vijf kerken in Nederland gestart, onder andere in Leeuwarden, Hilversum en Utrecht. De werkwijze lijkt anders te zijn dan van de meeste pioniersplekken in de PKN / Urban Expressions. Daar wordt klein begonnen en op een organische wijze van onderaf verder gebouwd. ARC Nederland zet in op het uitstralen van excellence en daarbij ligt de nadruk vanaf het begin af aan op professionaliteit.

Vieringen vrouwensynode

Do you care?!, het thema van de vrouwensynode 2017, nodigt ons uit om niet alleen te bezinnen, maar ook om met elkaar te vieren dát het ons een zorg is. Als team van de vrouwensynode zijn we op dit moment druk bezig met het plannen van de vieringen zodat ze een rustpunt worden tijdens drukke dagen. Vieringen om tot onszelf te komen en tot elkaar, geborgen in de zorg van God. Maar ook om met elkaar stil te staan bij on-zorg, die leidt tot onzorgvuldigheid, onachtzaamheid en onnadenkendheid. Juist in een synode die stil wil staan bij alle weerbarstige aspecten van zorg, hoe vrouwen onvrijheid ervaren in verpletterende verwachtingen van de ongelijke genderverdeling in het zorgen. Daarom zijn de vieringen bedoeld als zorg zelf.

Pas zag ik een afbeelding van dit kunstwerk, en het raakte me. Bij mij riep het de associatie op van ‘uit je schuilplaats komen, de wereld in’. Ik vond het passend bij de synode. Tijdens dat weekend hebben we de tijd om stil te staan, bemoedigd te worden, met als doel de vrijheid in verbondenheid. Te vieren dat we aan elkaar gegeven zijn, dat we bij elkaar horen. Dat we elkaar ook mogen vragen: hoe kan ik voor je zorgen, hoe kan ik je helpen om je eigen kleine schuilplaats te verlaten, de wereld in? Rituelen kunnen je hierbij helpen, omdat je het niet zelf hoeft te doen, je kan je gedragen weten door de A/ander.

In het boek van Susan Marie Smith, Caring Liturgies, wordt vanuit een feministisch perspectief uitgelegd hoe je de liturgie vorm kan geven op een manier dat er ook zorg ervaren kan worden. In de eerste plaats zijn rituelen nodig om groei en volwassenheid te bewerkstelligen. Susan Smith legt uit dat er twee modellen zijn van volwassenheid: het verouderde model was statisch want het ging uit van een mannelijk ideaalbeeld: man-zijn is volwassen zijn. De echte man toont geen emoties, real men don’t cry. Dit betekent dus dat dit ideaal volstrekt onvoldoende is voor het ontwerpen van een liturgie waarin je je kan ontwikkelen en tot jezelf kan komen. We hebben daarom een feministisch idee nodig van zorg waarin je als mens kan groeien: niet statisch maar dynamisch.

In de tweede plaats kunnen rituelen je door een moeilijke tijd heen helpen en zijn ze dus ook een manier om verandering vorm te geven. Een ritueel kan een soort veerboot zijn, of een ladder, die je naar een nieuwe plek in je   leven kunnen brengt.

Lees verder: Smith, Susan Marie. Caring Liturgies: The Pastoral Power of Christian Ritual. Fortress Press, 2012.

zenos_frudakis_freedom_philadelphia